ای نفس:

در خلوت این غربت بی مهتاب ٬توبرای من آغاز یک مقصد سبز بودی

و میزبان آواز تنهایی من

در خلوت این غربت بی ستاره و کویر٬ تو برای من

پنجره ای شدی از پیچک و یک زمزمه لطیف٬

که هر دم آنجا کنار قصر پاییزی خاطره ها

حضورت را تکرار کردی حتی در مه آلودگی فضای اشکهایم

در خلوت این غربت بی تنفس و کبود

تو برایم نقش آرامش موج بودی و دستهایت جلوه گاه اصالت آفتاب

در خلوت سرد غربتی بی سخاوت٬تو حدیث آبی باران شدی

و مرا نرمتر از هر چه سرمستی است

به وصال گرم آیینه ها بردی

در آوار ظلمت فانوسهایی که آنطرفتر  همه خشکیها

همیشه بروی خوش باوریهایم بسته شد٬

تو برایم فانوس روشنی شدی عارفانه

وراه دادی که بیامیزم و سبز بخوانم به اشارت باران

تو ای الهه مهتاب:

ذهن سبز غرورم را با ترد احساسم ترانه ای می سازم به

 بالهای حادثه ای که التماس و خواهشش می خوانم

به تو:که بدانی  تا آندم که بی تمنا به کمین خاکهای سرد٬ تن به افتادگی می دهم

به تو دلباخته ام ٬ با تو گرمم و روشن و پیوند

بی تو خاموشم و ویران....